Melkboer, groenteboer, kolenboer, voddenboer, schillenboer, de man met lompen en oude metalen, scharenslijper, ijscoboer.
Dit waren woorden die bij ons naar boven kwamen. Zittend in een wachtruimte van een luxe oogcentrum.
Er waren geen tijdschriften en dan wordt het ouderwets: een praatje maken.
Ik ging zitten naast een oude dame en wij raakten dus aan de praat. Al snel bleek zij een pittige vrouw te zijn van 83 jaar oud en 2 jaar weduwe. Goed ter been en met het openbaar vervoer gekomen.
Al rap kwamen wij bij de verschillen uit onze jeugd, zij nog ouder dan ik. Onze beleving van de eerste auto in de straat, van de eerste TV waar je bij de eigenaar op woensdagmiddag voor 10 cent mocht kijken. Ook het zelfgemaakte speelgoed van hout inclusief geweren met plastic pijp als loop.
Het vooral buiten zijn en buiten spelen en in de natuur banjeren. Kikkervisjes vangen in een potje met stekelbaarsjes in een mini aquarium.
Maar ook de Melkboer, met verse melk die heerlijk was om even van te snoepen. En wij gingen maar door met de Groenteboer en zijn zuurkool in een tonnetje en de Kolenboer, mannen met zwarte gezichten en hun zakken op de schouders die kolen kiepten in een kolenhok. De voddenboer die af en toe langs kwam en je oude spullen meenam, maar ook de schillenboer die het kwam ophalen voor het vee.
Zo kwamen wij er beiden op – het was een wachtruimte, hè – dat toen hergebruik normaal was, maar ook eten aan de hand van seizoenen in de regio waar je woonde. Vaak direct bij de producent.
Ook beiden overtuigd van het feit dat er veel minder, zo geen chemische middelen gebruikt werden. Toen ik op de tuin werkte in de polder heb ik nooit chemie gezien, wel volle grond groenten en telen in glasbakken.
Op de terugweg en dagen daarna kreeg ik toch allerlei gedachten over de verschillen.
In die tijd aten wij “wat de pot schaft”, seizoen gericht: dat proberen wij nu te realiseren. Eten uit het regionale aanbod: vers, weinig vervoerskosten. Ook recycling van kleding en restafval van het voedsel, vers voor het vee, oud voor de composthoop.
Waarom nu niet meer?
Kunnen wij niet veel leren van die tijd en kijken of je daaruit zaken kan terughalen binnen de huidige maatschappij?
Nu lijken zaken gedwongen: afvalscheiding in containers (of ernaast), spullen naar de stort (of in het bos/), kleding verzamelen e.d
Heeft het ook met onze mentaliteit te maken? Minder gemeenschapszin? Meer egocentrisme?
Een voorbeeld vind ik in als ik Vinted vergelijk met de voddenboer. Bij de voddenboer werd kleding gegeven “omdat iemand er nog iets aan had”, maar bij Vinted bied je het ter verkoop aan. Wel recycling, maar voor geld.
Volgens mij zou het leerzaam zijn om te kijken wat wij ervan kunnen leren, maar veel zaken die nu spelen hebben wel met de mentaliteit te maken.
Asielproblematiek, nationalisme, manosphere, accepteren van genocide, en het focussen op de negatieve aspecten ipv positieven.
De wereld lijkt alleen maar te DIPpen (Denken In Problemen) en te weinig te DIMmen: Denken In Mogelijkheden.
Het veranderen van een mentaliteit in culturen is een hele moeilijke zaak, maar de moeite waard om met elkaar mee aan de slag te gaan.