Ik heb het boek gelezen van Obama: Dromen van mijn Vader. Een aanrader. Niet alleen als je een andere huidskleur hebt, maar ook als je blank bent.
De worsteling is naar mijn idee universeel: Je Idee van Entiteit en je werkelijke kern.
Ik heb een deel uit het boek iets veranderd en mogelijk levert dat bij anderen ook wat herkenning op:
O, vader. Er was geen schande in je verwarring. Net zoals die er niet was in die van je vader. Geen schande in je angst of in de angst van je vader daarvoor. De enige schande zat in de stilte die de angst had voortgebracht. Het was de stilte die ons verraadde. Als die stilte er niet geweest was, had je grootvader je vader misschien verteld dat hij nooit aan zichzelf kon ontsnappen noch zichzelf in zijn eentje kon herscheppen. Jouw vader had dan dezelfde lessen aan jou kunnen leren.
En jij, de zoon, had je vader kunnen leren dat de veranderingen in de wereld die jullie allen lokte om meer draait dan alleen om radio’s. Tv’s, auto’s, tennis, binnen wc’s, gas en elektriciteit, allen levenloze instrumenten die in het oude leven geabsorbeerd konden worden.
Je had hem kunnen vertellen dat deze instrumenten een gevaarlijke macht bezaten en dat ze om een andere manier van tegen de wereld aan kijken vroegen. Dat deze macht alleen geabsorbeerd kon worden in combinatie met een geloof dat voortkomt uit ontbering(van jou en anderen), een geloof dat niet nieuw was, dat niet Mof of Kaaskop of Hervormd of Katholiek of Islamitisch of Blank of Zwart was. Maar dat klopte in het hart van het eerste dorp van de Azteken, het eerste dorp in Afrika, het eerste dorp in Tibet of Rusland of China of Kansas; een geloof in andere mensen.
De stilte doodde je geloof. En door gebrek aan geloof klampte je je zowel te veel als te weinig vast aan je verleden. Te veel aan rigiditeit, rechtlijnigheid, westerse logica, wantrouwen en .. de mannelijke wreedheden die je hebt meegemaakt in de oorlog.
Te weinig herinnering aan de lach in de stem van je vader, het plezier van je vroege jeugd, het samen dansen en vrijen en je plezier met vrienden tijdens discussies of het tennissen. De loyaliteit die het gebrek aan verwarming, soms voedsel en je ruimte om te studeren kon compenseren. Te weinig herinnering aan de woorden van bemoediging. Een omhelzing. Een sterke echte liefde, die je had, maar vergat. Ondanks al je gaven, het hoge intellect, het scherpe snelle verstand, het vermogen tot een diepe discussie, het concentratievermogen, je charme, kon je geen heel mens uit jezelf smeden toen je die dingen achter je liet …