Het is niet verrassend dat er zoveel commotie is bij de formatie van een minderheidskabinet.
Ook niet vreemd dat de reacties vooral gaan over “instabiliteit” , “omdat bij elk nieuw belangrijk onderwerp een meerderheid voor moet zijn.”
Na jaren met een gebrek aan samenwerking, onderlinge conflicten, achterkamer processen, polarisaties en daardoor vooruitschuiven van essentieel noodzakelijke beslissingen is het niet gek dat men vergeten is dat je alleen maar duurzaam succes kan hebben als de meerderheid in het land je toestaat die beslissing uit te voeren.
Dit is in mijn TACM de overgang naar de derde fase: De Hogere doel fase. Een fase waarin ieder over zijn eigen belangen heen stapt voor het grote hogere doel: het landsbelang voor iedereen of redding van de aarde als je wat verder dan je eigen stukje grond kijkt.
De wereld lijkt ook door de huidige (psychopathische) leiders gedwongen te worden tot samenwerken omdat anders de wereld echt vergaat.
Wij zien ook overal uitbarstingen van samenwerking in verzet tegen de trend die aan de gang is/was.
Zijn het de Iraniers(vrouwen en studenten/ jeugd), de rechters in de USA, Centrale banken uit de hele wereld die Trump op zijn vingers tikken en Europa die het langzaam gaat ontdekken? Mogelijk kan ik er een aantal nog niet zien.
ik verwacht dat in lijn met deze ontwikkeling een herstel aan de gang is, waar wij weer leren dat gelijkwaardige uitruil van belangen en liefst een gedreven vorm van samen werken en samen leven ontstaat.