Ik vroeg bij echtpaartherapieën vaak of ze de pasgeboren baby mee wilden nemen.
Deze legde ik dan in de reiswieg ergens in de ruimte en startte met de gesprekken.
Vaak was het zo dat de baby ging huilen en ik kon zien hoe het echtpaar dat oploste.
Als het een tweede of derde keer gebeurde was altijd mijn vraag: “Hebben jullie iets waar jullie het niet over willen hebben of 1 van jullie?’.
Die vraag was altijd raak.
De baby was super gevoelig voor energie/ spanning van vader en moeder.
Ook bij echtscheidingen hoor je vaak van de kinderen dat de spanning van niet uitgesproken conflicten het ergste was.
Mijn opleiders Dewez en van Alphen gaven in mijn opleiding heel veel ruimte aan mijn opmerking “maar dat voel ik zo” en het antwoord was steevast: “Als jij dat zo voelt is het zo en by the way onderbouw dat dan volgende week bij het overleg.”
Ook ontdekte ik dat de artsen die bij mij in de praktijk werkten die gevoeligheid (terug?) ontwikkelden en net zoals ik beelden kregen en uitspraken opkwamen die bij aangeven aan de klant enorm veel leken te betekenen.
Door het werk van Milton Erickson te lezen en te ervaren kon ik het ook verfijnen.
Maar meer en meer ontdekte ik dat bijna alle mensen die ik ken die gevoeligheid hebben, maar er nauwelijks iets mee deden of er zich bewust van waren.
Ervaar jij ook niet een aantal van deze gevoelens?
– kun je bij een voetbalwedstrijd een doelpunt aan zien komen?
– kun je in een team voelen dat de sfeer veranderd of de “geest er uit gaat”?
– voel jij als je kinderen hebt de volgende stap die ze zetten al aan?
– als je iemand ontmoet heb je er dan ook al in de eerste minuut een “gevoel” bij?
– als iemand je iets vertelt voel je dan ook iets van “pluis” of “niet pluis”?
Veel mensen beamen een aantal van deze ervaringen en zijn verbaasd dat ze daar nooit op gelet hebben en zeker niet iets mee gedaan hebben.
Ook als ik met collega artsen over deze vaardigheid praat herkennen zij bijna altijd “pluis” en “niet pluis”. Ik heb dat gevoel heel sterk, maar heb dat ook altijd serieus genomen.
In de loop van mijn leven heb ik een periode met paarden en management teams gewerkt; de resultaten waren indrukwekkend hoe goed deze dieren ons aanvoelen en dus “kennen”.
Vandaag is het de verjaardag van mijn langharige goud gestroomde Hollandse Herder Athos.
Hij is 12 jaar en mag niet meer werken. Hij is opgeleid in TopDog training om te werken met kinderen met gedragsproblemen. Ook hij heeft mij laten zien hoe kinderen zich openen en zich heel anders gaan gedragen na een aantal sessies met hem.
Zou het mogelijk zo kunnen zijn, dat:
– de natuur deze (over)gevoeligheid nodig heeft om te overleven?
– deze (over)gevoeligheid bij ons als mens al bij de geboorte aanwezig is, maar door onze rationele cultuur variabel afneemt, zoals de vaardigheid om in een hypnotische trance te gaan?
– dat het geen “brein ding” is maar een “mens” ding, omdat je hele “Zijn” de signalen geeft in een razendsnelle (quantum?) reactie?
– als wij allemaal uit quantum deeltjes / golfjes bestaan is (over) gevoeligheid dan niet de ultieme verbinding die je energetisch maakt?
– is dus (over)gevoeligheid eigenlijk gewoon en ongevoeligheid iets om wat aan te doen?