Ik stap mijn tuin in en denk:  “dit is van mij.”Er staat een huis op; mijn naam bij de voordeur, een getal in het kadaster. Ik betaal keurig mijn belasting, ik verzorg de schutting en eet van de kleine fruitbomen.Toch blijft het knagen: kan ik dat wel zo zeggen? “Dit stukje aardbol is van mij.” Als ik in de tijd terugspoel, verdwijnt mijn huis als eerste. De schutting is weg, de bestrating brokkelt af. Daarvoor was hier misschien een akker, daarvoor bos, daarvoor misschien niets dan gras en wind.  Nog verder terug: mensen die trokken achter voedsel aan. Geen hypotheken, geen koopcontracten, alleen de vraag: “is er hier vandaag genoeg om te eten?”Strijd ging over toegang, niet over eigendom. Over de vraag wie vandaag “ja” kon zeggen tegen honger. En nu sta ik hier, met mijn 150 m²,en de wereld vertelt me dat ik daar recht op heb. Dat het zelfs mijn plicht is om ervoor te betalen aan de gemeenschap, omdat bezit nu eenmaal verplichtingen schept. Ergens is dat vertrouwd. Recht geeft houvast. Het vertelt me: “jij hoort hier, dit is je plek, je valt binnen de grenzen van “wij”. Maar […]