“Vrede op aarde, in de mensen een welbehagen.” Ik spreek de woorden langzaam uit. Niet als geloofsbelijdenis. Niet als dogma. Gewoon als zin..Als klank in de ruimte. Vrede op aarde, in de mensen een welbehagen. Mijn geschiedenis loopt mee. Een gereformeerd gezin, vertrouwd met bijbel teksten, psalmen, regels, orgelspel Later de behoefte om te splitsen: Geloof als iets persoonlijks, Religie als iets dat vaak te dwingend werd, te voorschrijvend, te betrokken bij macht en conflict.De wereldgeschiedenis vertelt die spanning genadeloos na. En toch zit ik hier, met die ene zin. Ik zie de beelden van oorlog:steden in puin, mensen op de vlucht, kinderen die de taal van geweld eerder leren dan die van vertrouwen.Ik hoor religieuze taal gebruikt worden als wapen, als rechtvaardiging, als claim op waarheid.Vrede op aarde lijkt dan een verre echo, niet meer dan een liturgische formule uit een andere tijd. Toch laat ik de zin nog niet los.  Ik ga er weer even bij zitten.Wat als ik hem niet lees als beschrijving, maar als uitnodiging? Niet: “zo ís het”, maar: “zo zou het kunnen zijn”?Vrede op aarde.Niet als wereldwijde utopie, maar als micro-praktijk: een […]