Ik verbaas mij vaak over allerlei ontwikkelingen die ik niet zomaar begrijp. In mijn jonge jaren van Turks Fruit, vrouwen- en mannen emancipatie werd gevochten voor vrijheid en er “mogen zijn zoals je bent” en “omdat je bent”. Het tijdperk Haché/Servet/Van Oekel waarin heel veel kon. Ik heb daar geen gevoelens gehad van disrespect, in tegendeel. Opvallend voor mij was ook dat je niet mee moest doen, maar het mocht. Kritiek hebben erop ook. Er zat geen agressie in de boodschap, maar was een verkenning van elkaar, de maatschappij en van wat kon. Ook oude religies werden vervangen door nieuwe religies.
Mijn verbazing zit hem in het gegeven dat er eigenlijk nu niets meer lijkt te kunnen. Beetje bloot (naakt op gewone stranden?), je waardering uiten voor schoonheid en meer andere zaken, kan dat nog wel? Is er een paradox ontstaan waarin wij discriminatie hebben genormaliseerd door de diversiteit aan etiketten te vergroten? Of het nu is of niet is, maar wij hebben wel allerlei etiketten voor onze gender identiteit, in mijn levensvisie voor onze gender “Idee van Entiteit”. Is dit niet ook een vorm van discriminatie? Of van de meest voorkomende vormen man en vrouw of van de minst voorkomende LHBTQ?
Die paradoxen vind ik ook wel terug in de beweging naar “als wij het anders noemen is het opgelost”. Het lijkt alsof men zegt: “Als wij het woord negerzoenen verbieden heeft het effect op de rassendiscriminatie; als wij schelden met “kanker” erin verbieden dan hebben wij respect voor mensen met kanker; als wij Jodenkoeken niet meer zo noemen is antisemitisme verdwenen.” Is dat een beetje een trend in onze evolutiefase?
Wij lijken van de feitelijke waarneming over te gaan naar het “magisch denken”, dat overigens bij kinderen nog goed ontwikkeld is: “Vier keer op de juiste tegel springen, dan komt het weer goed”.
Neem Grensoverschrijdend gedrag als voorbeeld. Zoals boven al aangegeven kon in mijn verleden veel meer dan nu. In mijn beleving met respect en acceptatie. Wel schokkend ten opzichte van de tijdsperiode ervoor. Nu schokkend is, dat het er op lijkt dat er niets meer kan en heel veel als grensoverschrijdend gedrag wordt benoemd. Je mag niet meer fluiten naar een prachtig gevormde vrouw (of man). Welke grens wordt hier overschreden?
De “echte” werkelijkheid/droge kale waarneming: Mijn leven is mijn leven. Ik heb mijn privacy, mijn eigen bedoeninkje, mijn planning, mijn schema’s, mijn eetmomenten, mijn slaapmomenten, mijn gesprekken en ga zo maar door. Dit zijn mijn grenzen in dit leven. Daar wil ik VAN DE ANDER respect voor. Daar wil ik niet allerlei oplossingen voor mijzelf ontwerpen om die te bewaken. Ik wil dat de ander ook mijn grenzen respecteert.
Onmogelijk!? Het voordeel van de telefoon is weggevallen: “Stoor ik?” Dat was respect. Nog nooit gevraagd via deze app’s. Whatsapp en Signal als voorbeeld. Maar de whatsapp’s en Signal boodschappen zijn al binnen zonder dat je er wat aan kan doen. Je moet ze eerst lezen.
Twee appjes die iedereen gebruikt om over mijn grenzen te gaan; ongevraagd; niet getimed; niet overlegd; zonder respect; zonder excuus; zonder aanpassing. Grensoverschrijdend gedrag dat iedereen accepteert en waar niemand tegen protesteert.
Zou niemand dat nu beseffen?
Adviesje: Stel vragen in de .app! – kan ik je even bellen? – kan ik je even storen? – heb je even voor mij? – niets ergs, maar kan ik je appen of bellen? – etc
Whatsapp en Signal: Grensoverschrijdend gedrag!
Ik verbaas mij vaak over allerlei ontwikkelingen die ik niet zomaar begrijp.
In mijn jonge jaren van Turks Fruit, vrouwen- en mannen emancipatie werd gevochten voor vrijheid en er “mogen zijn zoals je bent” en “omdat je bent”.
Het tijdperk Haché/Servet/Van Oekel waarin heel veel kon. Ik heb daar geen gevoelens gehad van disrespect, in tegendeel.
Opvallend voor mij was ook dat je niet mee moest doen, maar het mocht. Kritiek hebben erop ook.
Er zat geen agressie in de boodschap, maar was een verkenning van elkaar, de maatschappij en van wat kon. Ook oude religies werden vervangen door nieuwe religies.
Mijn verbazing zit hem in het gegeven dat er eigenlijk nu niets meer lijkt te kunnen.
Beetje bloot (naakt op gewone stranden?), je waardering uiten voor schoonheid en meer andere zaken, kan dat nog wel?
Is er een paradox ontstaan waarin wij discriminatie hebben genormaliseerd door de diversiteit aan etiketten te vergroten?
Of het nu is of niet is, maar wij hebben wel allerlei etiketten voor onze gender identiteit, in mijn levensvisie voor onze gender “Idee van Entiteit”.
Is dit niet ook een vorm van discriminatie? Of van de meest voorkomende vormen man en vrouw of van de minst voorkomende LHBTQ?
Die paradoxen vind ik ook wel terug in de beweging naar “als wij het anders noemen is het opgelost”.
Het lijkt alsof men zegt: “Als wij het woord negerzoenen verbieden heeft het effect op de rassendiscriminatie; als wij schelden met “kanker” erin verbieden dan hebben wij respect voor mensen met kanker; als wij Jodenkoeken niet meer zo noemen is antisemitisme verdwenen.” Is dat een beetje een trend in onze evolutiefase?
Wij lijken van de feitelijke waarneming over te gaan naar het “magisch denken”, dat overigens bij kinderen nog goed ontwikkeld is: “Vier keer op de juiste tegel springen, dan komt het weer goed”.
Neem Grensoverschrijdend gedrag als voorbeeld.
Zoals boven al aangegeven kon in mijn verleden veel meer dan nu. In mijn beleving met respect en acceptatie.
Wel schokkend ten opzichte van de tijdsperiode ervoor.
Nu schokkend is, dat het er op lijkt dat er niets meer kan en heel veel als grensoverschrijdend gedrag wordt benoemd. Je mag niet meer fluiten naar een prachtig gevormde vrouw (of man). Welke grens wordt hier overschreden?
De “echte” werkelijkheid/droge kale waarneming:
Mijn leven is mijn leven. Ik heb mijn privacy, mijn eigen bedoeninkje, mijn planning, mijn schema’s, mijn eetmomenten, mijn slaapmomenten, mijn gesprekken en ga zo maar door.
Dit zijn mijn grenzen in dit leven. Daar wil ik VAN DE ANDER respect voor. Daar wil ik niet allerlei oplossingen voor mijzelf ontwerpen om die te bewaken. Ik wil dat de ander ook mijn grenzen respecteert.
Onmogelijk!?
Het voordeel van de telefoon is weggevallen: “Stoor ik?” Dat was respect.
Nog nooit gevraagd via deze app’s. Whatsapp en Signal als voorbeeld. Maar de whatsapp’s en Signal boodschappen zijn al binnen zonder dat je er wat aan kan doen. Je moet ze eerst lezen.
Twee appjes die iedereen gebruikt om over mijn grenzen te gaan; ongevraagd; niet getimed; niet overlegd; zonder respect; zonder excuus; zonder aanpassing.
Grensoverschrijdend gedrag dat iedereen accepteert en waar niemand tegen protesteert.
Zou niemand dat nu beseffen?
Adviesje:
Stel vragen in de .app!
– kan ik je even bellen?
– kan ik je even storen?
– heb je even voor mij?
– niets ergs, maar kan ik je appen of bellen?
– etc