Is digitaal leren gunstig in de klas of juist slecht voor leerlingen?
Het is apart dat de discussie gaat over digitaal leren of niet digitaal leren. En over wat beter zou zijn. De basale overeenkomst van deze 2 methoden is in essentie gelijk:
Het is en blijft visueel leren (met de ogen).
Ons onderwijs is sterk visueel ingesteld. Dat betekent dat beter of minder goed leren mede bepaald wordt door de mate waarin je visueel bent ingesteld.
Dan heb ik het even niet over het effect van langdurig met een beeldscherm werken.
Het gebruik van de andere zintuigen zoals gehoor, gevoel, geur en smaak wordt wel gebruikt, maar niet standaard in combinatie met elkaar.
Een paar lessen over Communicatie zou al op de basisschool een aanrader zijn. Daarmee leer je niet alleen zaken over “klopt wat je ziet aan de leraar (of elkaar) wel bij wat je hoort van de leraar (of van elkaar), maar ook over “wat voel je daarbij”? Dit zou de leerlingen ook helpen om dingen die zij voelen, maar moeilijk onder woorden kunnen brengen, wel aan te geven. Ook bij spanningen in de klas of thuis kunnen die dan beter aangegeven worden en verwerkt.
Voor leerkrachten zou een (korte) opleiding op dit gebied, naast een cursus of opleiding Groepsdynamica helpend kunnen zijn om zaken op te pakken die in een groep van een 25 leerlingen automatisch zullen plaats vinden. Dit geeft meer rust, kost minder energie en je wordt effectiever.
Cruciaal is volgens mij ook de leerkracht zelf: – heb je als leerling een klik of niet; – is hij/zij beeldend in taal; – is hij/zij een ‘verhalenverteller” of niet; – is hij/zij bezeten van het onderwerp of niet; – sluit hij/zij aan bij de belevingswereld van de leerlingen.
De essentie van leren is motivatie, dus de essentie van lesgeven is motiveren.
Dit betekent dat elke methodiek van leren zonder een persoonlijke verbinding altijd minder effectief/ inspirerend is. Ik heb zelf ook het meest geleerd van mijn bijzondere bevlogen leermeesters en mensen, naast de klanten die ik heb ontmoet.
Discussie over verkeerde vraagstelling
Is digitaal leren gunstig in de klas of juist slecht voor leerlingen?
Het is apart dat de discussie gaat over digitaal leren of niet digitaal leren.
En over wat beter zou zijn.
De basale overeenkomst van deze 2 methoden is in essentie gelijk:
Het is en blijft visueel leren (met de ogen).
Ons onderwijs is sterk visueel ingesteld.
Dat betekent dat beter of minder goed leren mede bepaald wordt door de mate waarin je visueel bent ingesteld.
Dan heb ik het even niet over het effect van langdurig met een beeldscherm werken.
Het gebruik van de andere zintuigen zoals gehoor, gevoel, geur en smaak wordt wel gebruikt, maar niet standaard in combinatie met elkaar.
Een paar lessen over Communicatie zou al op de basisschool een aanrader zijn.
Daarmee leer je niet alleen zaken over “klopt wat je ziet aan de leraar (of elkaar) wel bij wat je hoort van de leraar (of van elkaar), maar ook over “wat voel je daarbij”?
Dit zou de leerlingen ook helpen om dingen die zij voelen, maar moeilijk onder woorden kunnen brengen, wel aan te geven. Ook bij spanningen in de klas of thuis kunnen die dan beter aangegeven worden en verwerkt.
Voor leerkrachten zou een (korte) opleiding op dit gebied, naast een cursus of opleiding Groepsdynamica helpend kunnen zijn om zaken op te pakken die in een groep van een 25 leerlingen automatisch zullen plaats vinden. Dit geeft meer rust, kost minder energie en je wordt effectiever.
Cruciaal is volgens mij ook de leerkracht zelf:
– heb je als leerling een klik of niet;
– is hij/zij beeldend in taal;
– is hij/zij een ‘verhalenverteller” of niet;
– is hij/zij bezeten van het onderwerp of niet;
– sluit hij/zij aan bij de belevingswereld van de leerlingen.
De essentie van leren is motivatie, dus de essentie van lesgeven is motiveren.
Dit betekent dat elke methodiek van leren zonder een persoonlijke verbinding altijd minder effectief/ inspirerend is.
Ik heb zelf ook het meest geleerd van mijn bijzondere bevlogen leermeesters en mensen, naast de klanten die ik heb ontmoet.
Niet uit de boeken; integendeel.