Onlangs was ik in gesprek met een oud-collega. Beiden zijn wij EchtpaarRelatieTherapeut en Gezinstherapeut. Na uitwisselingen van ervaringen kwamen wij op het thema dat in tegenstelling tot in onze tijd er heel veel te lezen valt over opvoeding zaken. Allerlei adviezen over hoe kinderen op te voeden en soms telkens ook over deelobjecten als “hoe ga je om met smartphones, Ipads e.d”. Althans kinderen met deze spullen. Allerlei namen komen langs als:
“Permissief” (toegeeflijk, weinig regels en veel vrijheid),
“Onverschillig “(verwaarlozend, geen regels, afstandelijk).
Wij vonden dat er veel stijlen benoemd worden, maar ook veel wordt aangegeven wat beter en wat slechter is. Volgens ons is stijl niet relevant, geen goed of slecht, hooguit effectief of mindereffectief.
Wij waren het erover eens dat zoveel soorten adviezen over opvoedingszaken mogelijk meer spanning en onzekerheid oplevert dan een positieve steun. Als je op internet kijkt beginnen deze adviezen al over aanpak vanaf babyleeftijd. Daar lazen wij ook veel tegenstrijdige adviezen en adviezen die zelfs ongezond waren. Wij zijn uit de generatie die met dr. Spock is opgegroeid, althans als achtergrond theorie. Toen wij nu samen kijken naar toen met Spock en naar nu met internet kwam de vraag op wat is onze ervaring rond opvoeden in de Echtpaarrelatie therapieën en in Gezinstherapie. Wat waren de overeenkomsten en welke waren essentieel in de problematiek en in de oplossingen?
Eigenlijk waren dat maar een paar punten die essentieel van belang bleken en altijd aan de orde kwamen:
Het is handig als beide ouders dezelfde stijl van opvoeden hebben
Als dat niet zo is moeten zij allebei oprecht de stijl van de ander accepteren
Dat betekent dat ook wezenlijk is dat men met elkaar overlegt over interventies en daar compromissen in sluit (niet altijd waar de kinderen bij zijn).
Waar wij beiden het helemaal mee eens waren is dat het absoluut noodzakelijk is om “to act like you preach”. Allebei viel het ons vaak op dat kinderen, ondanks of dankzij de puberteit, ondanks een scheiding, ondanks fysieke mishandelingen, veel gedrag van de ouders overnamen en des te dichter de ouders zich bij hun Normen en Waarden gedroegen des te makkelijker namen de kinderen dat gedrag(inclusief) over.
Dat had dr. Spock vergeten in zijn eigen gezin: hij en zijn vrouw waren het niet eens met elkaar (zijn gescheiden), bespraken dat nooit en hij deed in zijn gezin niet wat hij voorschreef.
Dus “act like you preach”, dan is het een fluitje van een cent.
Opvoeden: een fluitje van een cent?!
Onlangs was ik in gesprek met een oud-collega.
Beiden zijn wij EchtpaarRelatieTherapeut en Gezinstherapeut.
Na uitwisselingen van ervaringen kwamen wij op het thema dat in tegenstelling tot in onze tijd er heel veel te lezen valt over opvoeding zaken. Allerlei adviezen over hoe kinderen op te voeden en soms telkens ook over deelobjecten als “hoe ga je om met smartphones, Ipads e.d”. Althans kinderen met deze spullen.
Allerlei namen komen langs als:
Wij vonden dat er veel stijlen benoemd worden, maar ook veel wordt aangegeven wat beter en wat slechter is. Volgens ons is stijl niet relevant, geen goed of slecht, hooguit effectief of mindereffectief.
Wij waren het erover eens dat zoveel soorten adviezen over opvoedingszaken mogelijk meer spanning en onzekerheid oplevert dan een positieve steun. Als je op internet kijkt beginnen deze adviezen al over aanpak vanaf babyleeftijd. Daar lazen wij ook veel tegenstrijdige adviezen en adviezen die zelfs ongezond waren.
Wij zijn uit de generatie die met dr. Spock is opgegroeid, althans als achtergrond theorie.
Toen wij nu samen kijken naar toen met Spock en naar nu met internet kwam de vraag op wat is onze ervaring rond opvoeden in de Echtpaarrelatie therapieën en in Gezinstherapie. Wat waren de overeenkomsten en welke waren essentieel in de problematiek en in de oplossingen?
Eigenlijk waren dat maar een paar punten die essentieel van belang bleken en altijd aan de orde kwamen:
Waar wij beiden het helemaal mee eens waren is dat het absoluut noodzakelijk is om
“to act like you preach”.
Allebei viel het ons vaak op dat kinderen, ondanks of dankzij de puberteit, ondanks een scheiding, ondanks fysieke mishandelingen, veel gedrag van de ouders overnamen en des te dichter de ouders zich bij hun Normen en Waarden gedroegen des te makkelijker namen de kinderen dat gedrag(inclusief) over.
Dat had dr. Spock vergeten in zijn eigen gezin: hij en zijn vrouw waren het niet eens met elkaar (zijn gescheiden), bespraken dat nooit en hij deed in zijn gezin niet wat hij voorschreef.
Dus “act like you preach”, dan is het een fluitje van een cent.