Mijn hele leven, vanaf 11 jaar ongeveer, viel het mij op hoe verschillend ieder mens is. Mensen lijken wel op elkaar, fysiek en in gedrag, maar als mens nauwelijks. In mijn werkzame leven is dat bevestigd omdat al mijn patiënten en klanten ieder afzonderlijk een andere biografie en mentaliteit bleken te bezitten. Vandaar mijn verbazing over de protocollering in de Zorg, over het onderwijssysteem en over nog meer gebieden. Het lijkt ook op een aangeboren neiging of behoefte om uniek te zijn. Er zijn wel hypes, maar individueel wordt er toch een klein dingetje veranderd, een piercing, een ander kapsel, eigen kleuren en dergelijke. De mens is een kudde dier klopt dus niet en wel. Mensen gedragen zich in groepen volgens de regels van die groep. Maar ieder lid van de groep, als die niet heel groot is, heeft een individuele functie voor de groep: een vragensteller, een bemiddelaar, een dwarsligger etc. Ook bij grotere groepen blijft de uniciteit van het individu intact.Hoe kom het dan dat wij zo weinig naar het individu kijken en zelfs vaak bezig zijn de […]