Ik had laatst weer eens een heel mooie sessie waar de coachee liet zien hoe hij de benaderingen die wij hebben gedaan in zijn werkelijkheid zo effectief had omgevormd dat hij weer een stuk verder kon.Wat was hier dan zo essentieel in? Allebei hebben het als een bijzondere sessie ervaren, maar dit komt wel vaker voor, niet altijd zo expliciet.Reflecterend op mijn lange periode van dit werk bekroop mij toch een aantal gedachten. Ook naar aanleiding van uitspraken van familie: “ je verkoopt gebakken lucht” en opmerkingen van mijn kinderen die aan hun vriendjes vertelden: “ mijn vader praat met mensen en daar worden ze gezond van”. Gedachten waren dan ook:– hoe ging dat in de eeuwen voor de termen als: psychotherapie, coaching, personal consultancy, sparring, hypnotherapie, Echtpaar relatie therapie, DSM 4 etc?– zijn deze elementen/ benoemingen ontstaan door een gebrek aan andere zaken als: een luisterend oor, verbinding, tijd voor elkaar, religie en religieuze bijeenkomsten?– wat is er nieuw nu ten opzichte van toen? Ook was er een trigger dat iemand negatief was over een uitdrukking vol wijsheid: “Tegeltjes […]
(R)Evolutie: Zorg op Maat zonder Meerkosten?
Als TVA Developments hebben wij meerdere overleggen met Els Borst(D66) gehad over veranderingen in de Zorg.Als TVA kwamen wij tot het concept : “Zorg op Maat zonder Meerkosten” met daarin: – + “Patiënt aan het stuur van zijn eigen gezondheid” – + “Bewustwording van gezondheid en zorgvraag”Belangrijk om te weten is waar wij het over hebben.Tot nu toe wordt er altijd gesproken over “Verlaging van de Zorgkosten”.Waar wij het toen en mogelijk nu ook weer over hebben is eigenlijk: ”Verlaging van de vraag naar Zorg” Ik zet een aantal voorstellen van het huidige kabinet onder elkaar met mijn commentaar.Af en toe zet ik tussen haakjes “Borst” omdat zij daar 20 jaar geleden ook al maatregelen voor nam.Ook laat ik zien waarom het uiteindelijk leidt tot een lagere vraag aan zorg, dus met dezelfde hoeveelheid professionele medewerkers, dus een betere beleving van je vak, dus een betere kwaliteit zorg, plus een minimaal gelijk bedrag aan Zorg in Nederland, daling van de Zorgvraag +/- kosten aangegeven als (⇩Z)Voorstellen minderheidskabinet:
PTSD : oorlog → trauma → samenleving
Als ik om mij heen kijk zie ik van alles wat ik herken. Mijn vader kwam uit WOII met een toen KZ-syndroom genoemd ziektebeeld. Relatief onbekend toen en nu PTSD genoemd.Ik heb het gevoeld, gezien en er ook onder geleden.Het is niet daarom dat ik psychiater werd, of onbewust toch wel?Het onbewuste doorgeven is wel een fenomeen dat ik mijn hele leven tegenkom.Zo werd ik arts: bij de uitreiking van de bul zei mijn moeder: “dat had ik altijd willen worden” en later als Managementconsultant bleek in mijn vaders bureau een document te liggen waarin stond dat mijn vader dat ook al in 1953 was geweest. Beide zaken wist ik niet.Is het niet vreemd of verrassend dat Eric Vermetten ooit in mijn psychiatrische praktijk zijn carrière in de psychiatrie is begonnen en wij nauwelijks over PTSD hebben gesproken. Pas bij zijn promotie werd ik verrast dat het over PTSD ging.En nu is hij hoogleraar en strategisch adviseur, verbonden aan o.a. Leiden/Defensie/ARQ.Hij geeft (onder meer) masterclasses over mentale en morele trauma’s in Oekraïne en sprak publiek over de impact van oorlogsgeweld […]
Minderheidskabinet: Workshop samen-werken
Het is niet verrassend dat er zoveel commotie is bij de formatie van een minderheidskabinet. Ook niet vreemd dat de reacties vooral gaan over “instabiliteit” , “omdat bij elk nieuw belangrijk onderwerp een meerderheid voor moet zijn.” Na jaren met een gebrek aan samenwerking, onderlinge conflicten, achterkamer processen, polarisaties en daardoor vooruitschuiven van essentieel noodzakelijke beslissingen is het niet gek dat men vergeten is dat je alleen maar duurzaam succes kan hebben als de meerderheid in het land je toestaat die beslissing uit te voeren. Dit is in mijn TACM de overgang naar de derde fase: De Hogere doel fase. Een fase waarin ieder over zijn eigen belangen heen stapt voor het grote hogere doel: het landsbelang voor iedereen of redding van de aarde als je wat verder dan je eigen stukje grond kijkt. De wereld lijkt ook door de huidige (psychopathische) leiders gedwongen te worden tot samenwerken omdat anders de wereld echt vergaat.Wij zien ook overal uitbarstingen van samenwerking in verzet tegen de trend die aan de gang is/was. Zijn het de Iraniers(vrouwen en studenten/ jeugd), de rechters in […]
De Wereld gaat aan regels ten onder!
Max Dendermonde is lang geleden (1916)Sinds die tijd gaat de wereld niet ten onder aan vlijt, maar aan regels.Aan lijsten, protocollen, formulieren,aan rapporten die heel zwaar wegenmeer dan de werkelijkheid waarover ze gaan. Ik heb hier veel moeite mee.Met opgelegde regels, bedoel ik.Soms voelt het alsof ze bedacht zijn om overtreden te worden.Als een soort mentale drempel; niet om ons te helpen,maar om ons klein en onder controle te houden. Het botst met mijn lijfspreuk: “Het kan altijd anders”.“Out of the box” denken is lastig, als de box uit drie lagen regels bestaat.Creativiteit wordt dan geen bron, maar een risico. Neem dat kleine huisje langs de dijk.Al jaren staat het daar; een beetje alleen in de wind.Langs de weg bij de dijk, heel stilNieuwe bewoners willen verbouwen, aangepast aan deze tijd,Er moet een aanbouw bij. Voor dat stukje extra ruimtemoesten stapels onderzoeken worden gedaan.Er kwam een lijvig rapport van twintigduizend euro.Ik vroeg: “Hoeveel mensen zijn er dan langs geweest?”Antwoord: “Niemand.” De geluidsmetingen van de dijkweg,waar al jaren meer huizen langs staan,werden gedaan vanaf een computerscherm op een kantoor.De werkelijkheid(?) als […]
Ik heb recht op een stukje aardbol
Ik stap mijn tuin in en denk: “dit is van mij.”Er staat een huis op; mijn naam bij de voordeur, een getal in het kadaster. Ik betaal keurig mijn belasting, ik verzorg de schutting en eet van de kleine fruitbomen.Toch blijft het knagen: kan ik dat wel zo zeggen? “Dit stukje aardbol is van mij.” Als ik in de tijd terugspoel, verdwijnt mijn huis als eerste. De schutting is weg, de bestrating brokkelt af. Daarvoor was hier misschien een akker, daarvoor bos, daarvoor misschien niets dan gras en wind. Nog verder terug: mensen die trokken achter voedsel aan. Geen hypotheken, geen koopcontracten, alleen de vraag: “is er hier vandaag genoeg om te eten?”Strijd ging over toegang, niet over eigendom. Over de vraag wie vandaag “ja” kon zeggen tegen honger. En nu sta ik hier, met mijn 150 m²,en de wereld vertelt me dat ik daar recht op heb. Dat het zelfs mijn plicht is om ervoor te betalen aan de gemeenschap, omdat bezit nu eenmaal verplichtingen schept. Ergens is dat vertrouwd. Recht geeft houvast. Het vertelt me: “jij hoort hier, dit is je plek, je valt binnen de grenzen van “wij”. Maar […]
Een zin om bij stil te zijn
“Vrede op aarde, in de mensen een welbehagen.” Ik spreek de woorden langzaam uit. Niet als geloofsbelijdenis. Niet als dogma. Gewoon als zin..Als klank in de ruimte. Vrede op aarde, in de mensen een welbehagen. Mijn geschiedenis loopt mee. Een gereformeerd gezin, vertrouwd met bijbel teksten, psalmen, regels, orgelspel Later de behoefte om te splitsen: Geloof als iets persoonlijks, Religie als iets dat vaak te dwingend werd, te voorschrijvend, te betrokken bij macht en conflict.De wereldgeschiedenis vertelt die spanning genadeloos na. En toch zit ik hier, met die ene zin. Ik zie de beelden van oorlog:steden in puin, mensen op de vlucht, kinderen die de taal van geweld eerder leren dan die van vertrouwen.Ik hoor religieuze taal gebruikt worden als wapen, als rechtvaardiging, als claim op waarheid.Vrede op aarde lijkt dan een verre echo, niet meer dan een liturgische formule uit een andere tijd. Toch laat ik de zin nog niet los. Ik ga er weer even bij zitten.Wat als ik hem niet lees als beschrijving, maar als uitnodiging? Niet: “zo ís het”, maar: “zo zou het kunnen zijn”?Vrede op aarde.Niet als wereldwijde utopie, maar als micro-praktijk: een […]
Hoe Fat is een Fatbike?
Ik snap het niet. Fietsen is toch in de jeugdjaren fantastisch voor met name de beenspieren?Het is toch gezond om in weer en wind de uitdaging aan te gaan om op tijd te zijn?Het is toch heerlijk om aan te komen na een tocht in kou, regen en (tegen)wind en dan de warmte om je heen te laten krullen en te genieten van je prestatie?En er dan trots op te zijn?“Daar word je sterk van” zei men, en dat is ook nog eens bewezen.Dat gun je je kind toch ook? Waarom geven ouders dan heel veel geld uit aan een Fat Bike?Waarom nemen ouders het risico van een ernstig ongeval (zonder helm zeker) met ook risico’s voor de medemens?Waarom ontneem je je kind de kans om sterk te worden op een eenvoudige, soms dagelijkse Workout in de buitenlucht, in plaats van in een (dure) sportschool? Hele discussies over de Fatbike: leeftijden, op het fietspad of rijbaan, helm of geen helm, hoeveel ongelukken, invaliditeit en doden, dus zorgkosten.Hoeveel kost dit allemaal wel niet aan tijd en geld, maar ook aan het […]
Gaan de media het Systeemvirus stoppen?
“Waar je mee omgaat, wordt je mee besmet” Al een aantal jaren lijkt een systeemvirus zich over de wereld te verspreiden. Een systeemvirus bestaat uit een DNA dat een reeks onbewuste patronen bevat die besmettelijk is voor andere systemen die daarmee in aanraking komen.Die (onbewuste) gedragspatronen bevatten o.a. de: De infectie wordt door het systeem als geheel overgedragen, maar zeker ook door de leiders van die systemen.Het klinkt wat cru, maar het is nu een virus dat wordt overgedragen door leiders met dezelfde kenmerken (narcistisch of psychopathisch) in hun gedrag:Trump,Putin,Netanyahu,ErdoganKim Jong Un,Xi Jinping, etcVolgens de World Population Review 2025 leven in 61 landen de mensen totaal onvrij, in 52 landen deels onvrij en 84 vrij inclusief de minilanden.Het DNA van dit virus bestaat uit: Ook in Europa en in ons land zie je deze infectie zich verspreiden.Maar er is hoop, het immuunsysteem wordt actief: Het is een lastig proces omdat een mens en mensen, dus systemen, alleen maar veranderen als: Hiervoor is het nodig dat het immuunsysteem wordt ondersteund, juist door de beïnvloeding van de media.Media zijn op dit moment ook […]
Beter een goede buur dan een verre therapeut?
Naar aanleiding en reactie op mijn eigen blog “Coaching= oude wijn in nieuwe zakken?” bleef ik wat door mijmeren.We leven in een tijd van paradoxen.We zijn nog nooit zo digitaal verbonden geweest, maar de wachtlijsten voor de GGZ puilen uit.Als we ergens mee zitten, zoeken we direct naar een label, een diagnose, een expert.Hebben wij het ‘luisterend oor’ en “verbinding” geprofessionaliseerd en/of verpakt in DBC’s en behandeltrajecten?Vroeger, in de tijd van de tegeltjeswijsheid, werd rouw, verlies of levenspijn vaak gedragen door het collectief. “Gedeelde smart is halve smart,” zei men dan. In Tanzania, waar ik werkte in 1975, liep in het dorp een “gek” rond.Hij haalde elke dag op een aantal plaatsen de bh’s en het ondergoed van de drooglijnen. Later kwamen die ergens anders weer terug. Op mijn Westerse reactie reageerde men verbaasd: “Dat is toch niet zo bijzonder?” Men leefde ermee in de gemeenschap. Grappig woord overigens: GEMEENSCHAP.Gebruiken wij dat nog wel eens? In mijn omgeving niet.Omdat wij zo weinig gemeenschap-pelijk beleven en doen?Zo weinig gemeenschappelijke verantwoordelijkheid nemen?Hebben wij nog gemeenschapshuizen?Of zijn dat onze instituten? “Gedeelde Smart is […]